Gent wil voortrekkersrol spelen

Raken mensen met een knap uiterlijk gemakkelijker aan werk? Krijgen ze meer kansen binnen het bedrijf? Verdienen ze meer dan mindere goden? En hoe staat de Stad Gent tegenover deze problemen?

Discriminatie van fysiek minder aantrekkelijke mensen is een fenomeen dat al eeuwen miskend wordt. Auteur Gerard Gielen, onderzoeker aan de Katholieke Hogeschool Limburg, kaart het probleem aan in zijn boek Onaantrekkelijk. ‘Wie aantrekkelijk is, heeft meer kans op een succesvol persoonlijk, sociaal en professioneel leven', schrijft hij. ‘Een aantrekkelijk iemand geniet vanaf de geboorte meer sympathie, krijgt meer mogelijkheden en wordt op velerlei domeinen positief beoordeeld.' Met meer dan 50 activiteiten - waaronder een tentoonstelling, workshops, lezingen, documentaires, gesprekken en wandelingen - vestigde de happening Schuun volk de aandacht op het probleem. De acties liepen tot en met 17 december. Met de studienamiddag onder de noemer Schuun werkvolk formuleerde ook de Dienst Werk een antwoord op de actie.

Nadat Gerard Gielen de discriminatie op grond van uiterlijkheden in kaart had gebracht, kwamen uiteenlopende visies op de materie aan bod in een panelgesprek. Deborah Lambillotte, coördinatrice vzw Casa Rosa, Fons Leroy, gedelegeerd bestuurder van VDAB en Frank van Luijk, zaakvoerder van een Nederlands selectiebureau  gingen in gesprek met Gudrun Van Der Gucht, directeur Dienst Werk.

Vooroordelen vermijden

Vooroordelen kunnen hardnekkig zijn. Op vlak van uiterlijk is dat niet anders. Uiteraard moet vooringenomenheid bij werkgevers en selecteerders vermeden worden en professionalisme gestimuleerd. Dat niet elke kleine onderneming de tijd en de middelen heeft om op onderzoek uit te gaan, is logisch. Een grote organisatie zoals de Stad heeft meer mogelijkheden en moet dan ook een voortrekkersrol spelen om alle soorten discriminatie te voorkomen.

Gebrekkige hygiëne

Onverzorgd voorkomen of gebrekkige hygiëne zijn belangrijke struikelblokken op vlak van uiterlijkheden. Veelal zijn de betrokkenen zich niet of niet helemaal bewust van de ernst van het probleem. In de meeste gevallen zijn ze blij als iemand hen discreet en professioneel helpt.

De Dienst Werk speelt erop in. Wanneer in haar programma's voor trajectbegeleiding en werkervaringsplaatsen personen voorkomen die zich in zo'n situatie bevinden, krijgen ze specifieke begeleiding.

‘Ik draag wat ik wil'

Een volgend delicaat punt dat Gudrun Van Der Gucht aanhaalde in het gesprek, is de omgang met sollicitanten en werknemers met een extravagant uiterlijk. De werkgever mag instructies opleggen aan de werknemer. Hij mag bijvoorbeeld vragen of die zijn hanenkam of piercing achterwege laat omdat zoiets het conservatief ingestelde cliënteel voor het hoofd kan stoten.

Cruciaal echter, is hoe de werkgever dit aanbrengt tijdens de sollicitatieprocedure. Neemt hij iemand bij voorbaat niet aan omdat hij of zij er extravagant uitziet? Of neemt hij de moeite om bij de kandidaat te polsen of die bereid is zijn of haar uiterlijk wat aan te passen? Het is een wereld van verschil.

Het standpunt van de Stad Gent hieromtrent is duidelijk. Zij sluit bij voorbaat niemand uit en vermijdt vooroordelen, maar vraagt wel neutraliteit van haar personeel. Ook de discussie over het dragen van religieuze symbolen past in het neutraliteitsverhaal. In bepaalde functies is het verboden.

Schuun werkvolk maakte duidelijk dat de discussie over discriminatie wegens fysieke kenmerken nog niet ten einde is. Positief is zeker dat het bespreekbaar is gemaakt en onder de aandacht is gebracht. Het komt er nu op aan de feiten én de gevoeligheden niet uit het oog te verliezen en systematisch vooroordelen te blijven bekampen. De Stad Gent neemt zich alvast voor haar voortrekkersrol te behouden en uit te bouwen.